Παρασκευή, Δεκεμβρίου 15, 2006

Απάντηση Άγιου Βασίλη


Γεια σου αγαπημένο μου παιδί..Από μικρούλι σε θυμάμαι,όλο να ζητάς.Τι κακομαθημένο έλεγα..Και βλέπω δεν άλλαξες και πολύ.Και ποιος αλλάζει τον παιδικό του χαρακτήρα να μου πεις;Ελάχιστοι..Λοιπόν φέτος δεν έχει δώρο αν και πολύ θα το ήθελα.Ξέρεις, όλα αυτά τα χρόνια με δανεικά έκανα το ταξίδι μου τη νύχτα που μοίραζα τα δώρα.Και φέτος οι τράπεζες δε μου δίνουν άλλο δάνειο.Οι πιστωτικές είναι χρεωμένες κάργα, οπότε καταλαβαίνεις ότι όχι μόνο δώρα δε θα πάω στα παιδιά σαν και του λόγου σου, αλλά ούτε πετρέλαιο έχω να ταίσω τους ταράνδους μου, τόσο ψηλά που έχει φτάσει πάλι το μπρεντ με τις ακολασίες να τις πω; του πλανητάρχη στο Ιρακ αλλά κιαλλού.Φέτος τα ξωτικά μου δουλεύουν σε άλλες φάμπρικες και περιμένω με τον κόπο τους να μαζέψω για του χρόνου..Τώρα θα μου πεις Άγιος είμαι, κάτι θα σκεφθώ.Δεν ξέρω,ίσως και πάλι στο παραπέντε, η coca-cola μου αναννεώσει την χορηγία της όπως συνηθίζει τα τελευταία χρόνια...Σε φιλώ και σε χαιρετώSanta-clauss

Επιστολή προς Ρ/Σ Δίεση

ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 2006

Μία επιστολή προς τονΔίεση
Αγαπητέ Χρήστο,
Είμαι τακτικός ακροατής της εκπομπής στον αγαπημένο μας σταθμό, καθώς και αναγνώστης τόσο της στήλης σου στην «Ε»,όσο και του blog σου. Μου αρέσει ο τρόπος που προσεγγίζεις τα θέματα και πλην ελάχιστων εξαιρέσεων βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα τα ρεπορτάζ και τις απόψεις σου.Είμαι και εγώ εκπαιδευτικός α/θμιας εκπαίδευσης, στην 7η μέρα της απεργίας και δεν ανήκω σε καμία συνδικαλιστική οργάνωση. Γυρνώντας από τη σημερινή διαμαρτυρία στο ΥΠΕΠΘ, έχω την ανάγκη πολύ γρήγορα και συνοπτικά με αφορμή τη σημερινή δήλωση του κ.Δούκα να σου εκθέσω ορισμένα πράγματα για το χώρο μας, μεταφέροντας μία προσωπική μαρτυρία.Είμαι μόλις 27 χρονών, διανύοντας τον τρίτο χρόνο στην δημόσια εκπαίδευση, έπειτα από τον διορισμό μου μέσω ΑΣΕΠ. Νιώθω πολύ τυχερός που εργάζομαι και κάνω ένα επάγγελμα δημιουργικό και ευχάριστο, τη στιγμή που πολλοί συνομήλικοι μου με σπουδές και αυτοί, ακόμα ψάχνονται και εργάζονται με μισθούς χαμηλότατους. Συμπάσχω με όλες τις κοινωνικές ομάδες που αντιμετωπίζουν προβλήματα και κατανοώ αυτό που και συ είπες ότι δηλαδή κάθε επάγγελμα έχει τα δικά του συν και πλην και δεν μπορεί να γίνει σύγκριση μεταξύ ανόμοιων πραγμάτων.Απεργούμε και για το μισθό μας αλλά και για πληθώρα άλλων λόγων. Για το επίδομα των 176 Ευρώ, πολλοί δεν γνωρίζουν ότι έχει καταβληθεί στην πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων αλλά όχι στους εκπαιδευτικούς. Γιατί αυτός ο διαχωρισμός άραγε; Δεν αξίζει να το διεκδικήσουμε; Ναι ,υπάρχουν και χειρότερα στον ιδιωτικό τομέα.. Εμείς τα χειρότερα πάντα θα κοιτάμε και θα λέμε «δόξα τω Θεώ»,καλά είμαστε ,δουλεύουμε ενώ άλλοι υποαπασχολούνται ή είναι άνεργοι; Δεν θα παλεύουμε για κάτι καλύτερο αν βλέπουμε ότι είναι εφικτό, αν η κακοδιαχείριση ή άλλα κακώς κείμενα εκλείψουν;Πέρσι ήμουν σε ένα σχολείο ενός χωριού, όπου τα πρωινά ανοίγαμε μέρα παρά μέρα το καλοριφέρ γιατί τα χρήματα δεν έφταναν και ο διευθυντής είχε πάρει πετρέλαιο με πίστωση. Αναγκάστηκε να πληρώσει από την τσέπη του, μέχρι ο δήμος να δώσει το ετήσιο επίδομα, γύρω στα 1000 Ευρώ. Το ίδιο και με την καθαρίστρια που δεν είχαμε χρήματα(από τα πενιχρά αυτά που έπρεπε να παίρνει κάθε μήνα) και μερικές φορές στο τέλος του διμήνου ντρεπόμασταν να την αντικρίζουμε και κάναμε ότι ήταν δυνατό για να έχει ελαφρύτερο έργο.. Τις τελευταίες μέρες του Μάη και στις αρχές Ιούνη, η ζέστη ήταν τόσο αφόρητη, που ο διευθυντής μου υπέδειξε να φέρω ανεμιστήρα από το σπίτι μου με την συμβουλή να τον στρέφω και στους μαθητές για να μη διαμαρτυρηθούν οι γονείς.. Έκανα μάθημα στο προαύλιο τότε λόγω της ζέστης κάτω από ένα δέντρο. Τότε χαρακτηριζόμουν μεταξύ άλλων και τεμπέλης!! και αναγκαζόμουν να σταματήσω γιατί ελλόχευε το γραφείο και ο «κόσμος» σύμφωνα με τον διευθυντή μας.. Λες και κάποιος από όλους αυτούς ήταν για μένα ο μπαμπούλας.. Λες και το να κάνω μάθημα στον προαύλιο χώρο λόγω των αντίξοων συνθηκών, και όχι στον φούρνο της τάξης ήταν έγκλημα..Φέτος τελειώνοντας τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στις νέες τεχνολογίες ανυπομονούσα να τις εφαρμόσω στην τάξη, και όντας πια δάσκαλος σε μία τάξη κεντρικού δήμου της Αθήνας και όχι ενός χωριού, διαπίστωσα ότι διαθέταμε μόλις έναν Η/Υ στο γραφείο του διευθυντή. Ότι έμαθα έμαθα δηλαδή, καθώς δεν μπορώ τίποτα από αυτά να τα εφαρμόσω στην φετινή μου σχολή τάξη. Το μεταπτυχιακό μου ένα απλό χαρτί που θα μετρήσει τυπικά στα προσόντα μου, αν θέλω να ανελιχτώ στο μέλλον.. Εμ δεν το έκανα για αυτό το λόγο όμως..Κατεβαίνω λοιπόν και εγώ στους δρόμους να διαμαρτυρηθώ ειρηνικά, για πράγματα που μπορούν και πρέπει να αλλάξουν. Αν δεν ήμασταν όλοι οι πολίτες με τον έναν ή άλλον τρόπο εξαρτημένοι θα διαδηλώναμε ακόμα πιο μαζικά. Παρόλα αυτά και μένα ακόμα με εντυπωσιάζει το πλήθος των δασκάλων που κατεβαίνει στους δρόμους που κάτι σημαίνει. Σημαίνει ότι η παιδεία στην χώρα μας πνέει τα λοίσθια και εμείς που τα βιώνουμε από πρώτο χέρι, οφείλουμε να αντιδράσουμε όχι μόνο για μας αλλά και για τους μαθητές μαςΕυχαριστώ για το χρόνο που μου διέθεσες.

Ποιος είμαι...